Aamir Qutub: ବିମାନବନ୍ଦର କ୍ଲିନରରୁ କିପରି ୧୦ କୋଟି ଟଙ୍କାର କମ୍ପାନୀ ନିର୍ମାଣ କଲେ

ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ: ଆମୀର କୁଟୁବ (Aamir Qutub) ଙ୍କୁ ମାତ୍ର ୩୧ ବର୍ଷ ବୟସ ଏବଂ ସେ ୧୦ କୋଟି ଟଙ୍କା ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆ ଭିତ୍ତିକ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଡିଜିଟାଲ ଫାର୍ମର କମ୍ପାନୀର ମାଲିକ। ଚାରିଟି ଦେଶରେ ଆମୀରଙ୍କ କମ୍ପାନୀ ଉପସ୍ଥିତି ଅଛି। ପୂର୍ବରୁ ଆମୀର ବିମାନବନ୍ଦରରେ ସଫେଇ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ସେ ମଧ୍ୟ ଘର ଘର ଖବରକାଗଜ ବାଣ୍ଟିବା କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ନିଜର ବ୍ୟବସାୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଆଗ୍ରହ ତାଙ୍କୁ କୋଣସି ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ  ଅଟକାଇ ପାରିନଥିଲା।

ସେ ଆଲିଗଡର ଏକ ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ବାପା ଏକ ସରକାରୀ କର୍ମଚାରୀ ଏବଂ ମାତା ଜଣେ ଗୃହିଣୀ। ପିତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଆରମ୍ଭରୁ ପୁଅ ଡାକ୍ତର କିମ୍ବା ଇଞ୍ଜିନିୟର ହେବ। ଦ୍ୱାଦଶ ପରେ ଆମୀର BTech Mechanical ରେ ଆଡମିଶନ କଲେ। ଆମୀରଙ୍କୁ ପଢା ପଢି ରେ ଅଧିକ ଆଗ୍ରହ ନଥିଲା। ତାଙ୍କ ମତରେ ସେ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ ଯେ ସେ ଯାହା ଅଧ୍ୟୟନ କରୁଛନ୍ତି ତାହା ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ କିପରି କାମରେ ଆସିବ। ଏହା ଭାବି ସେ ମନରେ ହତାଶ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ସେଥିପାଇଁ ତାଙ୍କ ମାର୍କ ମଧ୍ୟ କମ ଆସୁଥିଲା।

ଯେତେବେଳେ ଦ୍ୱିତୀୟ ବର୍ଷ ଆସିଲା, ସେ ଅତିରିକ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ (Extracurricular Activities) ରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।  ସେ କଲେଜ ଫେଷ୍ଟ (College Fest) ରେ ଭାଗ ନେଇ ପୁରସ୍କାର ମଧ୍ୟ ପାଇଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ବର୍ଷରେ ତାଙ୍କ ମନକୁ ଆସିଲା ଯେ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ କୋଣସି ସାମାଜିକ ନେଟୱାର୍କ ନାହିଁ, ତେବେ କାହିଁକି ଏକ ସୋସିଆଲ୍ ନେଟୱାର୍କିଂ ଆପ୍ (Social Networking App) ତିଆରି କରିବେ ନାହିଁ।

ସାଙ୍ଗମାନେ ତାଙ୍କୁ ପରିହାସ କଲେ। କହିଲେ ଭାଇ ତୁମେ Mechanical Branch ରୁ ଆସିଛ ଏବଂ ଆପ୍ ତିଆରି କରିବା ବିଷୟରେ କହୁଛ। ଆପଣ କୋଡିଂ (coding) ମଧ୍ୟ ଜାଣି ନାହାଁନ୍ତି ଆପ୍ କିପରି ସୃଷ୍ଟି କରିବେ। ଏହି ସମୟ ଥିଲା ଯେତେବେଳେ ଫେସବୁକ ମଧ୍ୟ ନୂଆ ଥିଲା। ସେ ଗୁଗୁଲ (Google) ରୁ କୋଡିଂ ଶିଖିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଚାରିମାସ ପାଇଁ, ଆପ୍ ତିଆରି କରିବା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ କୋଡିଂ ଶିଖିଗଲେ। ତା’ପରେ ଜଣେ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ସହ ମିଶି ଏକ ସୋସିଆଲ୍ ନେଟୱାର୍କିଂ ଆପ୍ ତିଆରି କରି ଏହାକୁ ଲଞ୍ଚ କଲେ। ଏକ ସପ୍ତାହ ମଧ୍ୟରେ ଦଶ ହଜାର ଛାତ୍ର ତାଙ୍କ ସହ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଏଥିରେ ପରସ୍ପର ସହ କଥା ହୋଇପାରନ୍ତି ଏବଂ ଫଟୋ ଅଂଶୀଦାର (Photo Share) କରିପାରନ୍ତି। ସେହି ପ୍ରକଳ୍ପଟି ବହୁତ ସଫଳ ହୋଇଥିଲା।

ପରେ ସେ TCS ରେ ଚାକିରି ପାଇଲେ କିନ୍ତୁ ଯୋଗ ଦେଲେ ନାହିଁ। ପରେ ଯେତେବେଳେ ସେ ଦିଲ୍ଲୀ ଆସିଲେ, ହୋଣ୍ଡା (Honda) ରେ ଚୟନ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଚାକିରି ପାଇଁ ପରିବାର ସଦସ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହେଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ହୋଣ୍ଡାକୁ ଯାଇଥିଲେ, ସେଠାରେ ସିଷ୍ଟମର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ମାନୁଆଲ କାର୍ଯ୍ୟ (Offline Work) ଅନଲାଇନ (online)ରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେଲା। ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ପରେ ସେ ଇସ୍ତଫା ଦେଇଦେଲେ।

ବ୍ୟବସାୟର ତାଙ୍କର କୋଣସି ଜ୍ଞାନ ନଥିଲା ତେଣୁ ସେ ଫ୍ରିଲାନ୍ସିଂ (Freelancing) ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏକ ୱେବସାଇଟ୍ ଡିଜାଇନର ଭାବେ ଯୋଗ ଦେଲେ। ଫ୍ରିଲାନ୍ସିଂ ସମୟରେ ସେ ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆ, ଆମେରିକା, ବ୍ରିଟେନରୁ କ୍ଲାଏଣ୍ଟ (Client) ପାଇଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେତେକ ପରାମର୍ଶ ଦେଲେ ଯେ ଆପଣ କାହିଁକି ବିଦେଶରେ ଆପଣଙ୍କର ବ୍ୟବସାୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରୁନାହାଁନ୍ତି? ସେ ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆ ଯିବାକୁ ଯୋଜନା କଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ଭିସା ପାଇଁ ଗଲେ ଜାଣିଲେ ଯେ ଛାତ୍ର କେବଳ ଭିସା ପାଇପାରିବ। ତା’ପରେ ସେଠାରେ ଥିବା ଏମବିଏ କଲେଜରେ ଆଡମିଶନ ନେଇଥିଲେ। ପ୍ରଥମ ସେମିଷ୍ଟାର ପାଇଁ କିଛି ଛାତ୍ରବୃତ୍ତି ପାଇଲେ।

ଦ୍ୱିତୀୟ ସେମିଷ୍ଟାର ପାଇଁ ଫି ଯୋଗ କରିବା, ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା, ଚାକିରି କରିବା ଏବଂ ନିଜେ ବ୍ୟବସାୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ମଧ୍ୟ ଥିଲା। ସେ ପ୍ରାୟ ୧୦୦ ରୁ ଅଧିକ କମ୍ପାନୀରେ ଆବେଦନ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ କୋଣସି ସ୍ଥାନରେ ଚାକିରି ପାଇଲେ ନାହିଁ କାରଣ ସେହି ଲୋକମାନେ ଭାରତର ଅଭିଜ୍ଞତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁନଥିଲେ। ପ୍ରାୟ ତିନି ମାସର ଉଦ୍ୟମ ପରେ ବିମାନ ବନ୍ଦରରେ ସଫେଇ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସେଠାରେ ଘଣ୍ଟା ପ୍ରତି $20 ପାଇଲେ। ଦିନ ବେଳା ଚାକିରି ହେତୁ ସେ ଅଧ୍ୟୟନ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ ଏବଂ ବ୍ୟବସାୟ ବିଷୟରେ କିଛି ଭାବି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେ ରାତ୍ରି ସମୟ ଚାକିରି ଖୋଜିଲେ।

ଏହା ମଧ୍ୟରେ ଘରେ ସମସ୍ତେ ଭାରତ ଆସିବାକୁ କହିଥିଲେ। ସେ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଜାଣିଥିଲି। ସେ ଏକ ଛୋଟ ଗ୍ୟାରେଜ୍ ପାଇଲେ। ସେଠାରୁ ସେ ନିଜ କମ୍ପାନୀ ପାଇଁ ଟିକିଏ କାମ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଲୋକମାନଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଲାଗିଲା ଯେ ତାଙ୍କର ଏକ କମ୍ପାନୀ ଅଛି ଯାହାକି ୱେବସାଇଟ୍ ଡିଜାଇନ୍ କରେ। ବିଜ୍ଞାପନ ଦେଲେ ଏବଂ ଦିନେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କ ଛୋଟ ବ୍ୟବସାୟ ବସ୍‌ରେ ପାଇଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ବିଷୟରେ କହିଲେ, ସେ ବ୍ୟକ୍ତି କହିଥିଲେ ଯେ, ଯଦି ତୁମେ ଚାହଁ, ତୁମେ ମୋ କମ୍ପାନୀ ପାଇଁ ଏକ ସିଷ୍ଟମ ତିଆରି କରିପାରିବ କିନ୍ତୁ ସେ ଏଥିପାଇଁ କୋଣସି ଦେୟ ଦେବେ ନାହିଁ। ଆମୀର ତାଙ୍କ କମ୍ପାନୀ ପାଇଁ ଚାରି ସପ୍ତାହ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସିଷ୍ଟମ୍ ନିର୍ମାଣ କଲେ ଯାହା ତାଙ୍କୁ ମାସକୁ ୫ ହଜାର ଡଲାର୍ ସଞ୍ଚୟ କଲା।  

ଆମୀର କୁହନ୍ତି, ମୁଁ ନିଜେ ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆରେ ଏକ ଅର୍ଦ୍ଧ ସରକାରୀ ସଂଗଠନରେ ଯୋଗଦେବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଲି।  ଦେଢ ବର୍ଷ କାମ ଏତେ ଭଲ ଥିଲା ଯେ ମୁଁ ଜିଏମ୍ ପୋଷ୍ଟରେ ପହଞ୍ଚିଲି। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେହି କମ୍ପାନୀ ଛାଡିଥିଲି କାରଣ ମୋତେ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟ ସେଟ୍ ଅପ୍ କରିବାକୁ ପଡିଲା। ତା’ପରେ ମୁଁ ଭାରତରେ ଚାରୋଟି ସଂସ୍ଥା ରଖିଥିଲି ଏବଂ ସେଗୁଡିକ ପାଇଁ ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆରୁ କାମ କରିଆସୁଥିଲି। ଧୀରେ ଧୀରେ କାମ ବଢିବାକୁ ଲାଗିଲା, କିନ୍ତୁ ଖର୍ଚ୍ଚ ମଧ୍ୟ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଖର୍ଚ୍ଚର ମୁକାବିଲା ପାଇଁ ମୁଁ ଏକ ଋଣ ନେଇଥିଲି।  

ମୁଁ ବୁଝିପାରିଲି ନାହିଁ ଯେ କମ୍ପାନୀରେ ଟଙ୍କା କାହିଁକି ଆସୁନାହିଁ। ଅନେକ ଲୋକଙ୍କୁ ଭେଟିଥିଲି। କିଛି ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ। ଗ୍ରାହକମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲି ମୁଁ ଆଉ କ’ଣ କରିପାରିବି? ବିଶ୍ଳେଷଣ କରିବା ପରେ, ମୁଁ ଜାଣିଲି ଯେ ମୁଁ କିଛି ସେବା ପାଇଁ ବହୁତ କମ୍ ଚାର୍ଜ ନେଉଛି। କିଛି ଗ୍ରାହକ ଥିଲେ ଯେଉଁମାନେ କାମ ସାରିଥିଲେ କିନ୍ତୁ ବହୁତ ବିଳମ୍ବରେ ପେମେଣ୍ଟ କରୁଥିଲେ। ମୁଁ ଦେୟ ବଢେଇଲି ଏବଂ ଦେୟ ଦେଉନଥିବା ଗ୍ରାହକଙ୍କ କାମ ବନ୍ଦ କରିଦେଲି। ମୁଁ ମାତ୍ର ୨୦ ପ୍ରତିଶତ ଗ୍ରାହକଙ୍କ ସହିତ କାମ କରୁଥିଲି। ତା’ପରେ ମୁଁ ପାଇଥିବା ଅଭିବୃଦ୍ଧି ସହିତ ମୁଁ ଦେଢ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଋଣ ଶୁଝି ଦେଲି। ଆଜି ମୋ କମ୍ପାନୀର ଦଶ କୋଟି ଟଙ୍କା କାରବାର ହୋଇଛି। ଆମେ ଚାରୋଟି ଦେଶରେ ଅଛୁ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ ରେ ବିନିଯୋଗ କରିଛି। ମୋର ୧୦୦ ଜଣ କର୍ମଚାରୀ ସ୍ଥାୟୀ ଏବଂ ପ୍ରାୟ ୩୦୦ ଜଣ ଠିକା କର୍ମଚାରୀ ଅଛନ୍ତି।

Share this: